Seksstaking of seksboycot : seks als wapen bij vrouwen en mannen

Geschatte tijd om tekst te lezen:15 minu(u)t(en)

Als vrouwen hun zin niet krijgen, hebben ze een ultiem wapen op mannen op een ander idee te brengen. Het helpt niet altijd in moeilijke en gevaarlijke situaties, of waar er geen liefde maar enkel haat is, maar in meer gematigde situaties kan het weigeren van seks van vrouwen aan mannen een efficiënt middel blijken. Mannen zijn nu eenmaal meer belust op seks en durven veel toegeven om maar aan hun behoeftes te kunnen voldoen.

In samenlevingen waar vrouwen slechts beperkt of helemaal niet kunnen deelnemen aan het politieke proces en weinig tot geen economische macht hebben, is hun lichaam soms het enige machtsmiddel dat ze tot hun beschikking hebben. En zelfs dat werd – en wordt! – hen vaak ontzegd in landen waar seks gezien wordt als de huwelijkse plicht van de vrouw, een plicht die zelfs bij de rechtbank af te dwingen valt.

No peace, no pussy: seksstaking als wapen voor de vrede

Er zijn ook voorbeelden uit de geschiedenis van oorlogsvoering.  Ten tijde van de oude Grieken werd dat wapen al door vrouwen ingezet, en ook in de recente geschiedenis zijn er heel wat voorbeelden te vinden. Met wisselend succes.

Oude Grieken

Mannen mogen hun pijlen en dodelijke blikken richten op de Griekse toneelschrijver Aristophanes: de uitvinder van de seksstaking.

Rond 411 v.C. schreef hij de komedie ‘Lysistrata’ naar aanleiding van de eindeloze Peloponnesische Oorlog tussen Athene en Sparta en hun bondgenoten die op dat moment bijna twintig jaar aan de gang was. In het verhaal roept Lysistrata de vrouwen van de betrokken partijen op om de liefde niet meer te bedrijven met hun mannen en minnaars. Het doel? Hen tot onderhandelingen dwingen zodat er eindelijk vrede gesloten kon worden. En zo werd de trend voor de volgende 2500 jaar alvast gezet.

Lysistrate, generaalsvrouw en feminist voordat het cool was, mobiliseert alle vrouwen uit de rivaliserende stadstaten Athene en Sparta en roept op tot complete seksuele onthouding. Geen vrede, geen schede. De Athenen en Spartanen leggen hun geschil bij en iedereen leefde nog lang, geil en gelukkig.

Blijspeldichter Aristophanes schreef Lysistrate midden in het conflict dat de geschiedenisboeken in ging als de Peloponnesische Oorlog. Die eindigde natuurlijk een stuk minder idyllisch. Athene werd in de pan gehakt, waarbij waarschijnlijk het nodige zal zijn geplunderd en verkracht. Lees hier het verhaal

De Amerikaanse regisseur Spike Lee baseerde zijn  film Chi-raq op de komedie van Aristophanes. De seksstaking vindt niet plaats in het Oude Griekenland maar in het eenentwintigste-eeuwse Chicago, waar meer Amerikanen zijn vermoord dan in de Irakoorlog tussen 2003 en 2011 – vandaar de titel. Lysistrate is een Beyoncé-achtige verschijning met hotpants, de rivaliserende partijen zijn zwarte bendeleden. En Lys’ credo luidt, hoe kan het ook anders, ‘No peace, no pussy’. Ze trekt heel vrouwelijk Chicago over de streep, van partner tot paaldanser en prostituee.

 

Zuid-Soedanese vrouwen deden in 2014 een inspanning om de burgeroorlog in hun land te beëindigen door middel van een seksstaking.

Zuid-Soedan

Het voorstel werd gelanceerd na een bijeenkomst van negentig vrouwen, onder wie verscheidene parlementsleden, in de Zuid-Soedanese hoofdstad Juba in een poging vaart te zetten achter het vredesproces. Bovenaan het lijstje met suggesties stond de oproep om “alle vrouwen in Zuid-Soedan te mobiliseren om de huwelijkse rechten van hun echtgenoten in te trekken tot er vrede is”. Een ander voorstel was om de vrouwen van president Salva Kiir en zijn rivaal, rebellenleider Riek Machar, aan te sporen hun mannen ertoe te bewegen de strijd te staken.

Hoewel het voorstel tot een seksstaking in Zuid-Soedan een wanhoopspoging leek, zou het niet de eerste keer zijn dat vrouwen op die manier bijdragen aan de oplossing van een conflict.

Colombia

‘Staking van gekruiste benen’, zo heette de seksstaking die in 2006 in Pereira, Colombia georganiseerd werd. Vrouwen wilden op die manier druk uitoefenen op de bendeleden van de stad, zodat zij de wapens zouden neerleggen. Ook de burgemeester van de stad waar jaarlijks 480 moorden plaatsvonden, schaarde zich achter het plan.

De vrouwen haalden studies aan die erop wezen dat bendeleden zich in de criminaliteit stortten uit een drang naar status, macht en seksuele aantrekkingskracht. Dus niet uit economische noodzaak, zo schreef de BBC. ‘Geweld is niet sexy’, zou een van de vriendinnen van de bendeleden gezegd hebben.

Bovendien leek die tiendaagse seksstaking een duurzaam effect te hebben gehad. Tegen 2010 toonde Pereira met 26,5 procent de grootste daling in Colombia in het aantal moorden. Een goed voorbeeld is dat van Liberia, waar in 2003 onder druk van de vrouwenbeweging een vredesakkoord werd ondertekend.

Liberia

In de zomer van 2002 begonnen vredesactiviste Leymah Gbowee en haar medeactivistes met enkele opvallende protestacties tegen het aanslepende geweld in Liberia. Eén van die acties was een seksstaking, die enkele maanden duurde “De seksstaking had weinig tot geen effect, maar was extreem waardevol om ons media-aandacht te bezorgen”, zei Gbowee daar later over.

Toen er eindelijk vredesgesprekken kwamen maar die niet opgeschoten, schakelde Gbowee haar protest een versnelling hoger. Gbowee en haar medestandsters bezetten de hal van het hotel waar de onderhandelingen plaatsvonden en vormden een menselijke ketting. Toen de mannen probeerden om toch te vertrekken, dreigden de vrouwen ermee zich ter plekke uit te kleden. “In Afrika is het een vreselijke vloek om een getrouwde of oudere vrouw zich bewust te zien uitkleden”, aldus Gbowee.

De vrouwen hielden hun bezetting vol tot er een akkoord op tafel lag. De Liberiaanse burgeroorlog eindigde op 18 augustus 2003. Leymah Gbowee kreeg in 2011 de Nobelprijs voor de Vrede voor haar geweldloze strijd voor vrouwenrechten, samen met Ellen Johnson Sirleaf. Sirleaf werd in 2006 de eerste vrouwelijke president van Liberia.

Japan

Eerder dit jaar riepen Japanse vrouwen op om elke man die voor gouverneurskandidaat Yoichi Masuzoe zou stemmen seks te weigeren. “We zullen geen seks hebben met mannen die stemmen voor Masuzoe”, klonk het. De 65-jarige Masuzoe haalde zich de woede van de vrouwen op zijn hals met uitspraken uit 1989. Hij stelde toen dat vrouwen niet geschikt zijn voor de hoogste politieke ambten omdat ze tijdens hun menstruatie “niet normaal” zijn en dan “geen belangrijke beslissingen over het land” kunnen nemen.

Hoewel drieduizend vrouwen zich bij de oproep tot een seksstaking aansloten, werd Masuzoe toch verkozen tot gouverneur van Tokio.

Filipijnen

In 2011 maakten vrouwen een einde aan het geweld tussen twee dorpen op het Mindanao-eiland op de Filipijnen. Al sinds de jaren 70 voeren separatisten strijd op het eiland, waardoor meer dan 100.000 mensen op de vlucht sloegen. Het dorp Dado kreeg daarom de hulp van het vluchtelingencommissariaat van de Verenigde Naties, maar omdat strijders van het naburige dorp de weg blokkeerden, konden de vrouwen van Dado niet langer naar de markt.

Om een einde de maken aan het conflict spraken de vrouwen af om in seksstaking te gaan zolang hun mannen deelnamen aan de gevechten. De boycot van het echtelijke bed wierp zijn vruchten af, want enkele weken later ging de weg weer open en werd de strijd gestaakt.

Filipijnen

Bijna vier decennia van geweld ging er voor de vrouwen uit twee dorpen op het eiland Mindanao wat over. Door aanhoudende gevechten konden vrouwen niet veilig langs de lokale wegen reizen. In een kleermakersbedrijf besloten ze in 2011 over te gaan tot een seksstaking tot de wegen weer toegankelijk werden. Volgens de Verenigde Naties werden vrouwelijke werknemers daar tot een overste toe gedwongen, die zei hen geen loon te geven als ze niet meewerkten. Uiteindelijk heeft het trucje wel gewerkt: enkele weken later waren de wegen weer veilig begaanbaar.

België

Het middel van de seksstaking inspireerde de socialistische gynaecologe Marleen Temmerman  toen zij alle echtgenotes en vriendinnen van de regeringsonderhandelaars in 2011 – de onderhandelingen waren hun 241ste dag ingegaan – opriep om geen seks te hebben tot een akkoord bereikt was.
‘Hebt geen seks meer tot de nieuwe regering op de trappen van het paleis poseert’, klonk het destijds. Volgens de BBC was 80 procent van de reacties positief, de andere 20 procent kwam volgens Temmerman van mensen zonder gevoel voor humor.

Togo

De vrouwen van de kleine Afrikaanse staat Togo wilden in 2012 een hele resem doelen bereiken aan de hand van een nationale seksstaking: mensenrechten verbeteren, martelingen tegengaan, persvrijheid nastreven, …Een week lang geen seks. Dát zou de mannen van Togo moeten bewegen om de president aan de kant zetten, vond een activiste van de actiegroep Redt Togo.

Verenigde Staten

Toen contraceptie in de VS in 2012 onder vuur kwam te liggen, wilden de vrouwen van de ‘Liberal Ladies who Lunch’ het heft in eigen handen nemen door van 28 april tot 5 mei een seksstaking te organiseren. Op die manier wilden ze de bevolking duidelijk maken dat contraceptie er voor vrouwen en mannen is, ‘omdat mannen van vrouwen houden die hun eigen keuzes kunnen maken’, zo schreef de Huffington Post.

Conservatieven reageerden negatief en noemden de actie ‘de beste vorm van contraceptie’ of klaagden, dat ze ‘niet willen betalen zodat de liberalen seks kunnen hebben’, aldus Yahoo.com. De seksstaking zal uiteindelijk niet veel invloed hebben gehad op het resultaat, maar contraceptie overwon en die klagers betalen effectief voor het seksleven van de liberalen.

Oekraïne

‘Geef het niet aan een Rus’ ging in 2014gepaard met een suggestieve handbeweging.
Noch de protesten in Oekraïne, noch de vele pogingen van de Verenigde Staten en de Europese Unie konden Rusland ervan weerhouden het Oekraïense schiereiland de Krim te annexeren. Een groep Oekraïense vrouwen besloot het over een andere boeg te gooien en riep, in plaats van tot de zoveelste economische sanctie, op om seks te ontzeggen aan Russische mannen.

Enkele jaren eerder riepen de feministes van Femen de vrouwen en vriendinnen van de kabinetsleden van de Oekraïense eerste minister Nikolai Azarov op om seks te boycotten als verzet tegen de volgens hen ‘vernederende houding van de premier tegenover Oekraïense vrouwen.’

Janelle Monae

Janelle Monáe riep midden april 2017 op opdat mannen meer gaan opkomen voor de belangen van vrouwen en had daar een opmerkelijk dwangmiddel voor in gedachten. “We zouden moeten overwegen te stoppen met seks, tot elke man vecht voor onze rechten”, aldus de zangeres in Marie Claire.

“Mensen moeten de vagina gaan respecteren”, stelt Janelle in het interview. “Ik hou van mannen. Maar slechte mannen? Die tolereer ik niet. Dan verdien je het niet in mijn aanwezigheid te verkeren. Als jullie over deze wereld willen heersen, dan ga ik niet meer bijdragen tot er iets verandert.”De actrice vindt dat verhalen die over haar gepubliceerd worden, vaak seksistisch zijn ingestoken. “In elk profiel dat over me geschreven wordt, staat: ze is zo seksueel en zo’n sekssymbool. En dan daarna: maar wow, ze is ook op de hoogte van politiek. Waarom moet het het één of het ander zijn?”Janelle was afgelopen jaar in twee Oscargenomineerde films te zien: Hidden Figures en winnaar Moonlight. Ze krijgt daardoor genoeg aanbiedingen voor nieuwe rollen, maar is naar eigen zeggen selectief. “Ik sla heel veel af. Ik ben nu eenmaal meer geinteresseerd in projecten met onverwachte en coole regisseurs dan dat ik in een grote studiofilm zit waar ik alleen een bikini aanheb.”
Desondanks – of misschien wel juist daarom – wordt ook vandaag de dag de seksstaking nog als middel ingezet. In de mooie Franse film La source des femmes gebruiken vrouwen in een Noord-Afrikaans dorpje het middel om hun mannen te dwingen hen te helpen bij het halen van water. De vrouwen van een fictief Arabisch dorp ergens in Noord-Afrika zijn het helemaal zat dat zij hun ongeboren baby’s verliezen omdat een heilige traditie wil dat zij het water sjouwen vanaf de top van de berg naar het dorp in de vallei. Die zware arbeid leidt tot miskramen terwijl de mannen met een kopje thee in het zonnetje wachten tot het werk gedaan is. Een vrouw komt in opstand. Als in het dorp de komst van de zoon van een buurvrouw met gegil, geklap en een vreugdelied richting Allah wordt begroet (‘Glorie aan de schoonheid!’) gaat zij er met een boze jammerklacht tegen in: ‘Het water neemt onze kinderen af maar schaamte sluit onze monden’, zingt ze. Als je het niet zeggen kan, zing het dan.Op de berg bij de bron sporen de vrouwen elkaar aan om zich te verzetten. Er moet een pijplijn komen voor het water vanaf de berg zodat er niet meer gesjouwd hoeft te worden. De vrouwen besluiten tot het enige machtsmiddel dat ze ter beschikking hebben: een seksstaking. In ‘La source des femmes’ blijken sommige mannen helemaal geen toestemming voor seks nodig te hebben om toch hun gang te gaan. Maar de vrouwen houden vol. De aanvoerster, Leila, raakt, lezend in de verhalen van duizend-en-een- nacht, steeds meer overtuigd dat zij als vrouw op veel meer gebieden dezelfde rechten en vrijheid verdient als de mannen in het dorp. De Roemeense filmmaker Radu Mihaileanu maakt een feestelijk spektakel van deze vrijheidsstrijdUiteindelijk is een seksstaking een machtsmiddel voor vrouwen die geen andere manier hebben om invloed uit te oefenen, die geen geld en geen zeggenschap hebben. Zij hebben alleen hun lichaam.Rika Ponnet

In Dag Allemaal vroeg Ysebaert aan Rika Ponnet of dat seks inderdaad het ultieme wapen van de vrouwen is?
Ponnet: ‘Biologisch bekeken is seks gericht op voortplanting en in tweede instantie op het aangaan en bestendigen van relaties. Dan is het logisch dat op seksueel vlak in het merendeel van de gevallen de man wikt en de vrouw beslist.’

Ponnet: ‘Uiteraard omdat de gemiddelde seksuele drift bij mannen groter dan is bij vrouwen. Dat heeft voor gevolg dat er meer vraag is dan aanbod, waardoor de macht bij de aanbod zit en dat is de vrouw. Bovendien zijn vrouwen van nature uit ook kieskeuriger dan mannen in hun partnerkeuze. Dat komt omdat voor vrouwen zwanger kunnen geraken, voor hen kan seks hebben dus serieuze gevolgen hebben.’

Seks is met andere woorden een ernstige aangelegenheid. Ponnet: ‘Niet overdrijven. Het kan ook een vorm van troost zijn, het brengt de partner heel dichtbij. Hoeveel echtelijke ruzies worden niet goed gemaakt in bed? Zeer veel.’

Gebruiken mannen ook seks als wapen? Ponnet: ‘Uiteraard. Mannen kunnen hun partner seks onthouden omdat ze haar dominantie schuwen of zich niet goed voelen in de relatie. Ook mannen kunnen via die weg duidelijk maken dat er problemen zijn of dat ze dingen van hun vrouw willen verkrijgen. In criminele en pathologische zin zou je het hier ook over verkrachting kunnen hebben. Je mag toch niet vergeten dat seks is in heel wat oorlogen en conflicten in de wereld een manier om een gemeenschap te ontwrichten. Met seksuele handelingen kan men vrouwen én mannen vernederen en hun moraal breken.’

In haar boek Blijf bij mij zegt Ponnet dat ‘Het idee van seks als vrouwenwapen in heterorelaties – zij ‘verleent’ seks in ruil voor aandacht, zekerheid … –  nog altijd ingebakken zit en het gedrag van mensen beïnvloedt. Mannelijke en vrouwelijke seksualiteit liggen nochtans dichter bij elkaar dan we soms denken.’ Mannen hebben evengoed nood aan intimiteit, vrouwen vrijen ook gewoon graag om de lust.

Seksualiteit hangt heel hard samen met afwijzing’, zegt Ponnet. ‘Dat is zo ongeveer het ergste wat je als mens kan overkomen, vandaar ook dat seks binnen een relatie zo fragiel kan zijn en dat het vaak ingezet wordt als een wapen wanneer iets niet goed zit in een relatie.

Verkrachting

Mannen kunnen helaas dwingen tot seks ook juist aanwenden als wapen en daarbij geweld gebruiken. In die zin lukt een seksstaking niet altijd voor vrouwen en soms moeten ze onder dwang, druk of geweld toch toegeven en is de strijd zinloos.

Seks onthult misschien wel de mooiste kanten van de mens: ons vermogen om te genieten, te delen en een ander lief te hebben. Maar seks heeft ook zo zijn duistere kanten: het kan gepaard gaan met dwang, geweld en pijn. Soms is seks dan ook ronduit vreselijk – bijvoorbeeld in het geval van verkrachting.

Seksueel geweld komt meer voor dan je denkt. Het laatste rapport van de Rutgers Nisso Groep, het instituut dat onderzoek doet naar seksualiteit in Nederland, laat zien dat meer dan de helft van de vrouwen wel eens te maken heeft gehad met seksueel geweld.

Nu denken we bij seksueel geweld al gauw aan het soort geweld dat de televisieserie Law & Order: special victims unit ons voorschotelt: een onbekende man met bivakmuts verkracht een vrouw met het mes op de keel, waarna hij haar voor dood achterlaat in een donkere steeg. Hoewel dit soort seksueel geweld uiteraard voorkomt en bijzonder traumatisch voor het slachtoffer is, is de wetenschappelijke definitie van ‘seksueel geweld’ ruimer: alle vormen van seksueel gedrag die de normen en grenzen van het slachtoffer overschrijden, vallen onder seksueel geweld. Bijvoorbeeld als je tegen je zin wordt aangeraakt of vastgepakt, gedwongen wordt om je geslachtsdelen te laten zien, of zelfs als je ongewenst porno in je mailbox aantreft.

Ook mannen worden natuurlijk slachtoffer van seksueel geweld. Maar wel een stuk minder. Er zijn specifieke groepen die kwetsbaar zijn: prostituees voor homo’s en mannen in gevangenissen, bijvoorbeeld.

Verkracht door een bekende

Dat betekent niet dat verkrachting amper voorkomt. Integendeel. Volgens het onderzoek van Rutgers Nisso, is zelfs twaalf procent van de Nederlandse vrouwen wel eens verkracht. De daders zijn meestal echter geen anonieme mannen met een bivakmuts; in veruit de meeste gevallen worden vrouwen verkracht door een bekende. Het gaat dan bijvoorbeeld om dates, echtgenoten en ex-minnaars die niet accepteren dat een vrouw geen seks (meer) wil.

Verkrachting komt relatief veel voor in het begin van een relatie, de zogenaamde date rape_: na een of meerdere afspraakjes dwingt de man de vrouw tot seks voordat zij dat wil (of nadat ze dankzij drugs niet meer kan protesteren). Maar ook aan het einde van een relatie, als mensen uit elkaar gaan, kan seksueel geweld voorkomen. Uit een Amerikaanse studie is gebleken dat bijna zestig procent van de slachtoffers van seksueel geweld eerder al een keer vrijwillige seks heeft gehad met de dader. Sterker nog, veel vrouwen blijven contact houden met de dader, soms zelfs seksueel contact. Slechts een kwart van de verkrachte vrouwen heeft nooit meer contact met de dader. Voor ons begrip van verkrachting en seksueel geweld is dit belangrijk: de kans dat een vrouw wordt verkracht door haar geliefde, is veel groter dan de kans dat ze in handen valt van een anonieme man met bivakmuts.

Verkrachting is niet alleen een kwestie van karakter, maar soms ook van sociale normen. Uit literatuuronderzoek van psycholoog Martin Lalumiere en zijn collega’s naar seksueel geweld in verschillende periodes en culturen blijkt dat verkrachting vaker voorkomt als jonge mannen bij elkaar komen, als de (verwachte) gevolgen van verkrachting klein zijn en als vrouwen een lage status hebben (bijvoorbeeld omdat ze uit een lage klasse of ander werelddeel komen).

In oorlogstijd wordt aan al deze voorwaarden voldaan. Seksueel geweld kan dan ook epidemische vormen aannemen. Verkrachting wordt niet alleen geaccepteerd, maar soms zelfs gepromoot. Door de vrouwen van de vijand te verkrachten, wordt de vijand vernederd en gedemotiveerd.

De wereldgeschiedenis kent genoeg voorbeelden: tijdens de Japanse invasie in Nanking (1937) werden meer dan 20.000 Chinese meisjes verkracht (en daarna ook vaak vermoord). Ook aan het einde van de Tweede Wereldoorlog werden Duitse vrouwen uit hun schuilbunkers gehaald om de Russische soldaten te plezieren. Vrouwen werden gezien als oorlogsbuit.

Niet veel anders verging het Bosnische vrouwen ten tijde van de Balkanoorlog. Als onderdeel van etnische zuivering werd haast een officieel verkrachtingsbeleid gevoerd: tussen de 20.000 en 60.000 Bosnische moslimvrouwen werden verkracht. Doel was niet alleen het verspreiden van angst en vernedering, maar ook het bezwangeren van jonge vrouwen; via verkrachting zouden meer Servische kinderen geboren worden en dus zou het Servische bloed zich vermenigvuldigen. Daarmee werd verkrachting niet alleen ingezet als wapen van vernedering, maar zelfs als biologisch wapen. Oorlogsvoering via de baarmoeder van de vijand: soms is seks werkelijk een slagveld.

Lees hier een dossier over seksueel grensoverschrijdend gedrag

Zijn seksstakingen effectief?

Much ado about nothing dus, zeker als je weet dat mannen een veel stiller en effectiever wapen in de weegschaal hebben. In Amerika is de marriage strike sinds 2002 een sociologisch begrip: een klein kwart van de Amerikaanse mannen tussen 25 en 34 jaar geeft aan niet te willen trouwen. Ruim de helft zegt op korte termijn geen interesse te hebben. In Duitsland spreken ze sinds 2005 bovendien van een Zeugungsstreik, letterlijk vertaald een ‘voortplantings- staking’. Geen media-aandacht in de Marie Claire, wel een sterk resultaat: dalende huwelijks- en geboortecijfers.

Twee seksen, twee wapens. Rest de vraag welke stakende grootmacht – vrouw of man – de langste heeft, want daar draait het tenslotte om aan de onderhandelingstafel.

Biologisch gezien is dat de vrouw. Met gemiddeld 400 te bevruchten eicellen in een leven en de verantwoordelijkheid om het kind te dragen, is ze kieskeuriger dan een man die per lozing tot tweehonderd miljoen zaadcellen de wereld in schiet. Het duidelijkst zie je dat machtsonevenwicht in de natuur: de mannenpauw pronkt, het vrouwtje kiest. De mannen-vogel zingt, het vrouwtje kiest.

Psychologisch gezien wordt het in mensenland vervolgens complexer met de intrede van onder meer een stevig stel hersenen, libido en rollenpatronen. In zijn boek Doen jullie het nog? Seks en liefde in relaties schrijft de Nederlandse relatietherapeut Jean-Pierre van de Ven: ‘Doordat de een minder seks wil dan de ander, kan de macht in een relatie scheef komen te liggen. Degene die de minste seks wil, heeft de meeste macht. Het is verleidelijk om daarvan gebruik te maken. Machtsspelletjes kunnen de relatie verder onder druk zetten, waarna er helemaal niet meer gevreeën wordt.’

Bronnen

http://www.demorgen.be/buitenland/de-seksstaking-een-eeuwenoud-wapen-b509c96a/

http://www.hln.be/hln/nl/960/Buitenland/article/detail/2100542/2014/10/24/De-seksstaking-een-eeuwenoud-wapen.dhtml

http://www.hln.be/hln/nl/944/Celebrities/article/detail/3129838/2017/04/11/Janelle-Monae-stelt-seksstaking-voor.dhtml

http://www.knack.be/nieuws/wereld/de-seksstaking-als-vredesduif-10-staten-die-gebukt-gingen-onder-onthouding/article-normal-476717.html

http://www.overgangstergirls.nl/2012/08/seksstakingen-werken-ze-ooit/

https://www.theguardian.com/lifeandstyle/2011/feb/09/sex-strike-belgium

http://deredactie.be/cm/vrtnieuws/cultuur%2Ben%2Bmedia/kunsten/1.715057#

https://www.trouw.nl/home/seksstaking-in-opkomst~a7515fb3/

http://www.duetrelatiebemiddeling.be/in_de_media/andere/geschreven_pers/seksstaking1

http://www.standaard.be/cnt/dmf20170414_02835264

https://www.nemokennislink.nl/publicaties/seks-als-slagveld

 

© De copyrights van de hier weergegeven tekst rusten bij de oorspronkelijke auteur(s). Geen overname tenzij met toestemming van de oorspronkelijke auteur(s). Vermelding op deze website is enkel om educatieve redenen. Onderaan de informatie vindt u telkens zoveel mogelijk de originele bronnen voorzover ons bekend. Inden er auteursrechterlijke schendingen zijn, zijn die onvrijwillig door onbekendheid/onwetendheid en niet met opzet gebeurd. Mocht u het ongepast vinden dat uw eigen informatie/foto's op deze website worden vermeld of is er geen correcte bronvermelding naar uw informatie, contacteer dan gerardgielen@telenet.be met opgave van de betrokken schending van copyrights. De info zal dan zo snel mogelijk aangepast en/of verwijderd worden. Deze website is reclamevrij en heeft geen inkomsten van welke aard ook.

Ook interessant om te lezen!