Digitaal masturberen en klaarkomen

Geschatte tijd om tekst te lezen:6 minu(u)t(en)

Nieuwe technische snufjes brengen een revolutie op gang in individueel seksueel genot: levensecht beeld, geluid, geur én gevoel. Er gaat een wereld open. Zelfs op duizenden kilometers afstand kun je elkaar een orgasme bezorgen. De Volkskrant duikt in de wereld van de digitale seks.

Stel je voor: na een lange dag werk ploft een man op de bank, klaar om zichzelf te bevredigen. Maar in plaats van zijn hand, pakt hij zijn technologische hulpmiddelen erbij. Om zijn stijve piemel schuift hij een ‘masturbator’, een apparaat dat seksbewegingen simuleert, zodat hij zelf niets hoeft te doen. Op zijn hoofd zet hij een gasmasker. Hij kiest vandaag voor de geurcartridge ‘lichaamsgeur’.

Om de belevenis compleet te maken zet hij zijn virtualrealitybril op en zoekt een pornofilm uit. Hij bevindt zich in een penthouse, met idyllisch uitzicht op het strand. Als hij naar beneden kijkt, ziet hij dat de bank waarop hij zit ineens van wit leer is. En hij is naakt. Dan klinkt muziek uit de boxen – type smooth jazz – en hoort gegiechel op de gang. Er komen vier vrouwen binnen die hem stuk voor stuk smachtend aankijken. Drie beginnen te strippen, de vierde bevredigt hem oraal. De samentrekkingen van zijn masturbator corresponderen precies met het op en neer bewegen van haar hoofd. Hij ruikt een vlaag van haar parfum. Hij is de hoofdrolspeler in zijn eigen pornofilm – en dat allemaal in de comfortabele setting van zijn woonkamer.

In de wereld van de ‘teledildonica’ behoort dit nu, in 2017 al, tot de mogelijkheden. Teledildonica is de verzamelnaam voor alle computergestuurde seksspeeltjes. Een erotische film kijken is in dit universum niet meer voldoende; alle zintuigen moeten worden geprikkeld. Denk hierbij aan de bluetoothvibrators van de Amerikaans bedrijven Ohmibod en We-Vibe, of de sekssocialmediasites Flirt4Free en Camsoda. Eén van de vooraanstaande bedrijven in de teledildonica is gevestigd aan de Amsterdamse Zuidas: Kiiroo.

De Canadese wetenschapsjournalist Patchen Barss schreef al in 2010 in zijn boek The Erotic Engine dat pornografie een drijfveer is voor technologische ontwikkeling. Het internet zou nooit zo snel gegroeid zijn zonder porno: ‘Online betalen is ontstaan omdat mensen op het web porno wilden aanschaffen. En het streamen van video’s is groot geworden door seksfilmpjes. Dat Netflix nu zo goed werkt, komt door de seksindustrie.’

Het ziet er niet naar uit dat de seksindustrie deze stuwende kracht zal verliezen. Eind 2016 verscheen het rapport The Future of Sex, gepubliceerd door de gelijknamige website en podcastserie. Hierin doen journalist Jenna Owsianik en futuroloog Ross Dawson tientallen wetenschappelijk onderbouwde voorspellingen over de technologische ontwikkeling in de seksindustrie. Zo denken ze dat de seksindustrie via virtual reality over drie jaar één miljard euro waard zal zijn.

De eerste keer dat je virtual reality-porno kijkt is een vreemde gewaarwording. Opwindend is het aanvankelijk niet echt te noemen; je voelt namelijk dezelfde misselijkheid zoals je in virtuele achtbanen voelt, en de verwondering over VR blijft. Toch gelooft de seksentertainmentindustrie heilig in virtual reality-porno. Het levert betere kwaliteit porno op, én er is veel geld in te verdienen.

Lees meer

© De copyrights van de hier weergegeven tekst rusten bij de oorspronkelijke auteur(s). Geen overname tenzij met toestemming van de oorspronkelijke auteur(s). Vermelding op deze website is enkel om educatieve redenen. Onderaan de informatie vindt u telkens zoveel mogelijk de originele bronnen voorzover ons bekend. Inden er auteursrechterlijke schendingen zijn, zijn die onvrijwillig door onbekendheid/onwetendheid en niet met opzet gebeurd. Mocht u het ongepast vinden dat uw eigen informatie/foto's op deze website worden vermeld of is er geen correcte bronvermelding naar uw informatie, contacteer dan gerardgielen@telenet.be met opgave van de betrokken schending van copyrights. De info zal dan zo snel mogelijk aangepast en/of verwijderd worden. Deze website is reclamevrij en heeft geen inkomsten van welke aard ook.

Relatieadviezen vanuit de hele wereld

Geschatte tijd om tekst te lezen:4 minu(u)t(en)

De 36-jarige schrijfster Jo Piazza uit San Francisco reisde de wereld rond met een doel: overal waar ze kwam even polsen naar de geheimen voor een goed huwelijk. Ze kwam terug met een schat aan tips. Van minder seks tot focussen op jezelf: een overzicht van haar verzamelde adviezen.

Jo Piazza leerde in januari 2015 haar toekomstige man Nick Aster kennen. Ze trouwden in september van datzelfde jaar, maar van hoe een huwelijk marcheerde had ze naar eigen zeggen geen flauw benul. Dat verklapte ze in een interview met lifestyleblad Cosmopolitan. Daarom reisde ze naar verschillende landen, soms met haar man, soms zonder hem, om er te polsen naar mensen hun visie op het getrouwde leven.

Qatar
Boos gaan slapen is oké

Veel mensen willen niet gaan slapen als ze nog ruzie hebben en praten daarom eerst alles uit. Maar in Qatar denken ze er anders over. Een nacht slaap kan er immers toe leiden dat je de situatie tegen de ochtend meer relativeert.

Israël
Minder seks leidt tot betere seks

Toen Jo praatte met orthodox Joodse vrouwen in Jeruzalem, kwam ze te weten dat ze volgens hun geloof twee weken per maand heen fysiek contact mogen hebben met hun man. Dit maakt de lichamelijke ‘reünie’ een pak intenser. Ook een tip uit Israël: zet jezelf op de eerste plaats. Af en toe focussen op wie je bent als individu binnen het huwelijk, zou je perspectief vernieuwen.

Lees meer

© De copyrights van de hier weergegeven tekst rusten bij de oorspronkelijke auteur(s). Geen overname tenzij met toestemming van de oorspronkelijke auteur(s). Vermelding op deze website is enkel om educatieve redenen. Onderaan de informatie vindt u telkens zoveel mogelijk de originele bronnen voorzover ons bekend. Inden er auteursrechterlijke schendingen zijn, zijn die onvrijwillig door onbekendheid/onwetendheid en niet met opzet gebeurd. Mocht u het ongepast vinden dat uw eigen informatie/foto's op deze website worden vermeld of is er geen correcte bronvermelding naar uw informatie, contacteer dan gerardgielen@telenet.be met opgave van de betrokken schending van copyrights. De info zal dan zo snel mogelijk aangepast en/of verwijderd worden. Deze website is reclamevrij en heeft geen inkomsten van welke aard ook.

Mannen moeten holbewoner en vrouw tegelijk zijn.

Geschatte tijd om tekst te lezen:5 minu(u)t(en)

Anno 2017 is mannelijkheid een overwegend negatief begrip geworden: dominant, gewelddadig, status-belust en seksueel agressief.  Wat betekent het om man te zijn anno nu?  In hun voorstelling De Man is Lam onderzoeken Lucas de Man, Ahmet Polat en Rashif el Kaouivia theater, beeld en geluid de positie van de man in de 21e eeuwse maatschappij.

Bij de Grieken en de Romeinen valt op als je de geschiedenis van toen tot nu bekijkt,  dat geschiedschrijving vóór de 20e eeuw bijna uitsluitend door mannen werd gedaan. Het grappige is dat er juist daarom weinig over mannelijkheid werd geschreven. Mannelijkheid was de vanzelfsprekende standaard en werd gezien als iets natuurlijks. Alle ‘anderen’, zoals vrouwen, anders gekleurden en anders geaarden, vormden vanuit dat perspectief de uitzondering en waren problematisch. Maar over mannen werd niet expliciet gesproken, omdat zij de impliciete norm waren. Wat een goede man was, moest je afleiden uit teksten over ‘gebrekkige’ mannen. De man werd een blinde vlek voor zichzelf. Terwijl vrouwen zich in de feministische golven hebben geherpositioneerd, hebben mannen dat nog onvoldoende gedaan. We hebben het over ons heen laten komen.

Wat anno 2017 opvalt, is dat mannelijkheid een overwegend negatief begrip is geworden. Voor het eerst in de geschiedenis is het een probleem om man te zijn. Daarbij verwijst de theatermaker naar het begrip ‘toxic masculinity’, een hot button-term die in de Angelsaksische wereld tot verhitte discussies leidt. Het begrip is een kritiek op het stereotyperen van mannen als dominant, onderdrukkend, gewelddadig, status-belust en seksueel agressief. Mannen worden geacht zich mannelijk te gedragen, wat niet alleen schadelijk is voor hun omgeving, maar ook voor henzelf. Bekende voorbeelden van personen die dit giftige mangedrag belichamen zijn natuurlijk president Trump, Poetin en Erdoğan.

Trump behoeft bijna geen uitleg: of het nu gaat om vrouwen by the pussy te grijpen, of zijn agressieve houding ten opzichte van al wie niet blank en penisloos is. Denk ook aan Erdogan: “Onze religie [islam] kent de vrouw een duidelijke positie toe: moederschap. Sommige mensen begrijpen dat, andere niet. Je kan dit niet aan feministen uitleggen, omdat zij het concept van moederschap niet accepteren.”

Het beeld van het soort mannelijkheid dat we verstaan onder toxic is hiermee duidelijk.  Dit botst met het  beeld van de man dat in het boek Fifty Shades of Grey wordt ten toon gespreid.

De aantrekkelijke eigenschappen van Christian Grey ‘and why women love them’, staan opgesomd op de dating site The Attractive Man, die naar eigen zeggen al meer dan 7000 mannen geholpen heeft met hun ‘dating game’. Overwegend zijn dit eigenschappen zoals dominantie, jaloezie, macht. Het personage Grey belichaamt dezelfde eigenschappen die worden toegeschreven aan toxic masculinity. Christian Grey is een giftige man, en tegelijkertijd een masturbatie-fascinatie van miljoenen vrouwen wereldwijd.

Lees meer

© De copyrights van de hier weergegeven tekst rusten bij de oorspronkelijke auteur(s). Geen overname tenzij met toestemming van de oorspronkelijke auteur(s). Vermelding op deze website is enkel om educatieve redenen. Onderaan de informatie vindt u telkens zoveel mogelijk de originele bronnen voorzover ons bekend. Inden er auteursrechterlijke schendingen zijn, zijn die onvrijwillig door onbekendheid/onwetendheid en niet met opzet gebeurd. Mocht u het ongepast vinden dat uw eigen informatie/foto's op deze website worden vermeld of is er geen correcte bronvermelding naar uw informatie, contacteer dan gerardgielen@telenet.be met opgave van de betrokken schending van copyrights. De info zal dan zo snel mogelijk aangepast en/of verwijderd worden. Deze website is reclamevrij en heeft geen inkomsten van welke aard ook.

Virtueel afstandsknuffelen de toekomst?

Geschatte tijd om tekst te lezen:5 minu(u)t(en)

Opkomende technologieën laten toe om je dierbaren te voelen zelfs op lange afstand. Is remote knuffelen de toekomst?   Recente ontwikkelingen van teledildonica tot het sturen van virtuele kussen, of zelfs digitale orale seks maken erotische afstandservaringen mogelijk. Het is wel  geruststellend om te weten dat onderzoekers niet alleen erotische ervaringen nabootsen maar ook streven naar manieren voor mensen om de meest ontroerende aanrakingen namelijk een knuffel ook -over het internet te delen.  Voor sommige mensen is het onmogelijk om knuffels te ervaren omdat ze bijvoorbeeld zoals bij personen met autisme, menselijke contact schuwen of als er omwille van diverse redenen zoals werk een grote afstand is tussen geliefden of tussen ouders en kinderen enz.
Een korte geschiedenis van remote knuffelen
In de afgelopen jaren hebben we de ontwikkeling van de Teslasuit gezien. Het prototype stelt de drager in staat om een ​​breed scala van tactiele ervaringen, met inbegrip van een omhelzing te ervaren, via een netwerk van elektromagnetische knooppunten.

Dan is er de Hugvie: een soort interactief lichaamsaanvoelend kussen zonder dat het probeert het menselijk lichaam na te bootsen. Deze creatie van de Intelligence Robotics and Communications Laboratory in Japan biedt een gedeelde haptische ervaring tussen de gebruikers. Terwijl de Hugvie eigenlijk niet echt omhelst, gaat het een simulatie van de hartslag creëren, gebaseerd op de toonhoogte en timbre van de afzender.  Je moet je smartphone in de pop steken en terwijl je babbelt omhels je de pop. Dit zou tijdens het telefoongesprek een intense ervaring van knuffelen moeten geven, maar Nederlandse gebruikers vonden dat het eerder overeenkomt met het knuffelen van een opgevulde sok.

Lees meer

© De copyrights van de hier weergegeven tekst rusten bij de oorspronkelijke auteur(s). Geen overname tenzij met toestemming van de oorspronkelijke auteur(s). Vermelding op deze website is enkel om educatieve redenen. Onderaan de informatie vindt u telkens zoveel mogelijk de originele bronnen voorzover ons bekend. Inden er auteursrechterlijke schendingen zijn, zijn die onvrijwillig door onbekendheid/onwetendheid en niet met opzet gebeurd. Mocht u het ongepast vinden dat uw eigen informatie/foto's op deze website worden vermeld of is er geen correcte bronvermelding naar uw informatie, contacteer dan gerardgielen@telenet.be met opgave van de betrokken schending van copyrights. De info zal dan zo snel mogelijk aangepast en/of verwijderd worden. Deze website is reclamevrij en heeft geen inkomsten van welke aard ook.

Liefde op eerste zicht komt vaker voor bij mannen dan bij vrouwen

Geschatte tijd om tekst te lezen:3 minu(u)t(en)

Dat moment waarop je tegen iemand aanloopt die je amper kent en binnen 4 seconden denkt: o, my, god.

Een man moet maar nauwelijks met een potentiële partner hebben gesproken voor hij verklaart dat zij de ware is, dat blijkt uit een enquête. Het duurt echter wel wat langer om een vrouwenhart te veroveren.

Uit een Britse rondvraag bij 1.500 mannen in 2011 en evenveel vrouwen tussen 16 en 86 jaar blijkt dat een op de vijf heren al op het eerste gezicht verliefd werd. De helft verloor zijn hart al na een ontmoeting, bij bijna drie kwart gebeurde dit na drie afspraakjes. Slechts een op de tien vrouwen kreeg al te maken met liefde op het eerste gezicht. De meesten wist pas na de zesde date of hij de ware was. Dit spreekt de veronderstelling tegen dat liefde op het eerste gezicht een typisch vrouwelijk verschijnsel is. Volgens experts vertellen de resultaten ons meer over de verschillende visies van dames en heren wat het betekent om verliefd te worden en hoe beide geslachten een partner kiezen.

Eerste liefde
De gemiddelde Britse man wordt slechts drie keer in zijn leven verliefd, de gemiddelde vrouw slechts een keer. De liefde van heren wordt ook minder vaak beantwoord, pok zeggen ze vaker als eerste ‘Ik hou van je’ en verlangen ze terug naar hun eerste liefde. Toch een ding waar beide geslachten het over eens zijn, de eerste liefde is het moeilijkst om te verwerken. Een kwart is hier zelfs nooit helemaal van hersteld.

Lees meer

© De copyrights van de hier weergegeven tekst rusten bij de oorspronkelijke auteur(s). Geen overname tenzij met toestemming van de oorspronkelijke auteur(s). Vermelding op deze website is enkel om educatieve redenen. Onderaan de informatie vindt u telkens zoveel mogelijk de originele bronnen voorzover ons bekend. Inden er auteursrechterlijke schendingen zijn, zijn die onvrijwillig door onbekendheid/onwetendheid en niet met opzet gebeurd. Mocht u het ongepast vinden dat uw eigen informatie/foto's op deze website worden vermeld of is er geen correcte bronvermelding naar uw informatie, contacteer dan gerardgielen@telenet.be met opgave van de betrokken schending van copyrights. De info zal dan zo snel mogelijk aangepast en/of verwijderd worden. Deze website is reclamevrij en heeft geen inkomsten van welke aard ook.

7 op de 10 vrouwen faket orgasme voor partner

Geschatte tijd om tekst te lezen:3 minu(u)t(en)

Een enquête vermeld op de website van Victoria Milan onthult dat 73% van de vrouwen een orgasme  faket voor hun vaste partner, slechts 16% faket bij hun minnaar.  62% faket orgasmes om hun partners te plezieren

Het is geen geheim dat meer dan 50% van de vrouwen een hoogtepunt faket, maar niemand verwachtte dat 70% van de vrouwen het zelfs graag doet!

De enquête, uitgevoerd door Victoria Milan – een datingsite voor getrouwde en gebonden vrouwen op zoek naar een affaire – kon een kijkje nemen in de geheimen achter de kreunende, hijgende en puffende bedgeheimen van 5708 vreemdgaande leden om te ontrafelen wanneer, waarom en met wie ze hun orgasmes faken.

De meerderheid van de vrouwen (73%) die orgasmes faken doen dit voor hun vaste partner, terwijl een slordige 16% kiest om dit uitsluitend voor hun minnaar te doen. Enkel 11% zei dat ze zowel voor hun minnaar als voor hun vaste partner graag een orgasme faken. Een verbluffend 68% van de vrouwen, dat is bijna 7 op 10, zei dat ze gewoonlijk genieten van het moment dat ze ervoor kiezen om een orgasme te faken. Slechts één op vier zei dat een orgasme faken niet aangenaam is, en 7% schepte voldoening elke keer ze een orgasme faken.

De voornaamste reden achter het faken van een orgasme is om plezier en vertrouwen te scheppen ten opzichte van de partner. 62% van de vrouwen gaat akkoord met deze uitleg. 9% beweert dat ze een licht orgasme hebben op het moment dat ze hun ‘echte’ orgasme faken, en 8% zegt dat ze dit doen om de seks langer te laten duren en om hun partner op te winden. Slechts 10% van de vrouwen doet alsof ze klaarkomen om de seks vroegtijdig te beëindigen, en 6% zegt dat ze faken omdat een echt orgasme onmogelijk te bereiken is voor hen.

Lees meer

© De copyrights van de hier weergegeven tekst rusten bij de oorspronkelijke auteur(s). Geen overname tenzij met toestemming van de oorspronkelijke auteur(s). Vermelding op deze website is enkel om educatieve redenen. Onderaan de informatie vindt u telkens zoveel mogelijk de originele bronnen voorzover ons bekend. Inden er auteursrechterlijke schendingen zijn, zijn die onvrijwillig door onbekendheid/onwetendheid en niet met opzet gebeurd. Mocht u het ongepast vinden dat uw eigen informatie/foto's op deze website worden vermeld of is er geen correcte bronvermelding naar uw informatie, contacteer dan gerardgielen@telenet.be met opgave van de betrokken schending van copyrights. De info zal dan zo snel mogelijk aangepast en/of verwijderd worden. Deze website is reclamevrij en heeft geen inkomsten van welke aard ook.

Selfies zijn vaak uiting van narcisme : overdaad schaadt

Geschatte tijd om tekst te lezen:4 minu(u)t(en)

Selfies : ze zijn ontzettend populair. Facebook en andere sociale media puilen uit van de foto’s waarop we zelf staan in alle mogelijke posities, gaande van feestjes, op vakantie, thuis in de keuken, voor de spiegel, enz.  We kennen ze allemaal, we maken ze allemaal, maar wie wil ze eigenlijk zien? Blijkbaar wil bijna niemand dit zien, zo blijkt uit onderzoek.

De meningen over selfies lopen uiteen. De een vindt een selfie een creatieve uitlaatklep, terwijl de ander een selfie niet authentiek en narcistisch vindt. Critici beweren dat iemand op een selfie – een foto van jezelf die ook nog eens door jezelf is gemaakt – nooit zichzelf is, omdat het beeld gemanipuleerd is door de selfiemaker.

De #selfie op Instagram levert op dit moment een kleine 300 miljoen foto’s op, de meervoudsvorm #selfies is goed voor nog eens 18 miljoen foto’s en dan zijn er nog varianten zoals #selfiesunday, #selfietime en #selfienation die bij elkaar 25 miljoen foto’s vertegenwoordigen. Iedereen die zegt nooit een selfie te maken liegt. Nog even voor de duidelijkheid: een selfie moet je wel zelf hebben gemaakt, anders is het gewoon een foto van jezelf. Die telt niet.

Het grote verschil tussen een selfie en een foto die door iemand anders van jou gemaakt wordt, is dat je bij een selfie volledig zelf in de hand hebt wat het eindresultaat is. Hiermee sturen we dus ons imago, gevoed door het beeld dat we van onszelf hebben. Een selfie die niet strookt met ons zelfbeeld zal het nooit redden tot het world wide web, maar ook selfies die niet stroken met het beeld waarvan we denken dat anderen dat van ons hebben, zullen het niet halen. Maar de foto’s die het wél halen zijn een gigantische boost voor onze eigenwaarde.

Lees meer

© De copyrights van de hier weergegeven tekst rusten bij de oorspronkelijke auteur(s). Geen overname tenzij met toestemming van de oorspronkelijke auteur(s). Vermelding op deze website is enkel om educatieve redenen. Onderaan de informatie vindt u telkens zoveel mogelijk de originele bronnen voorzover ons bekend. Inden er auteursrechterlijke schendingen zijn, zijn die onvrijwillig door onbekendheid/onwetendheid en niet met opzet gebeurd. Mocht u het ongepast vinden dat uw eigen informatie/foto's op deze website worden vermeld of is er geen correcte bronvermelding naar uw informatie, contacteer dan gerardgielen@telenet.be met opgave van de betrokken schending van copyrights. De info zal dan zo snel mogelijk aangepast en/of verwijderd worden. Deze website is reclamevrij en heeft geen inkomsten van welke aard ook.

Geluk van hebben van kinderen slijt snel

Geschatte tijd om tekst te lezen:2 minu(u)t(en)

Photo by Michael “Mike” L. Baird

Maken kinderen nu wel of niet gelukkig? Onderzoekers vergeleken een hele berg data uit vier landen en concluderen: het eerste jaar na de geboorte zijn ouders gelukkiger, maar dat effect ebt snel weg. Na twee jaar zijn ze weer even gelukkig als voor ze kinderen hadden.

Kinderen maken mannen en vrouwen niet aanzienlijk gelukkiger, of toch niet voor lang. Dat zei professor Andrew Clark, verbonden aan de Paris School of Economics, tijdens een conferentie in Londen naar aanleiding van een nieuwe studie ‘The Origins of Happiness’.

Volgens de professor maken kinderen je wel degelijk een beetje gelukkiger, maar blijft die boost niet duren. Hij beweert dat het geluksgevoel van de ouders na een periode van twee jaar weer helemaal hetzelfde is als toen er nog geen baby was. Een lange relatie zonder kinderen zou koppels wél constant gelukkig houden. Hoe Clark de geluksniveaus van mensen uit Groot-Brittannië, de Verenigde Staten, Duitsland en Australië heeft gemeten, is wel niet helemaal duidelijk.

Professor Andrew Clark van de Paris School of Economics zegt hierover: “Het hebben van een partner zorgt op de lange termijn wél voor een positief effect op geluk. Maar als het om kinderen gaat, passen ouders zich snel aan en blijft het geluksniveau uiteindelijk min of meer gelijk.” De studie keek alleen naar de eerste vier jaar na de geboorte. Het kan zijn dat op latere leeftijd kinderen wel het geluksgevoel vergroten.

“Er is positieve spanning als het kindje in aantocht is, vreugde als het wordt geboren en binnen de twee jaar is er volledige aanpassing gebeurd”, aldus Clark. Zijn studie heeft echter veel beperkingen.

Voor de studie, die gegevens uit Duitsland, de VS, Engeland en Australië bevatte, werd het geluksniveau van vaders en moeders gemeten voor en nadat ze kinderen kregen. Over het algemeen steeg het gelukscijfer op een schaal van 1 tot 10 met 0,25 punt. Maar na twee jaar bleek dit effect verdwenen.

Lees meer

© De copyrights van de hier weergegeven tekst rusten bij de oorspronkelijke auteur(s). Geen overname tenzij met toestemming van de oorspronkelijke auteur(s). Vermelding op deze website is enkel om educatieve redenen. Onderaan de informatie vindt u telkens zoveel mogelijk de originele bronnen voorzover ons bekend. Inden er auteursrechterlijke schendingen zijn, zijn die onvrijwillig door onbekendheid/onwetendheid en niet met opzet gebeurd. Mocht u het ongepast vinden dat uw eigen informatie/foto's op deze website worden vermeld of is er geen correcte bronvermelding naar uw informatie, contacteer dan gerardgielen@telenet.be met opgave van de betrokken schending van copyrights. De info zal dan zo snel mogelijk aangepast en/of verwijderd worden. Deze website is reclamevrij en heeft geen inkomsten van welke aard ook.

Leren hechten in de virtuele wereld

Geschatte tijd om tekst te lezen:3 minu(u)t(en)

Had je een Tamagotchi als een kind, of een soortgelijk spel waar je voor een huisdier of een persoon moest zorgen (bijvoorbeeld Nintendogs)? Heb je een hele hoop tijd geïnvesteerd als kind om uw virtueel diertje te verzorgen?   In de VS ontwikkelden universiteitsmedewerkers een virtueel kind waarvoor je moet zorgen om te kijken hoe je omgaat met hechting aan een baby, of je er voor kan zorgen, en.  Het kind wordt geboren en doorloopt alle leeftijden maar doet dat in een snel tempo. De keuzes die je maakt voor zijn of haar leven zijn onomkeerbaar. De onderzoekers wilden weten of de gevoelens ten opzichte van een “virtueel kind” gerelateerd zijn aan comfort  om dicht bij anderen in het echte leven te zijn.

Vanaf het moment dat mensen  jong zijn, leren ze ook dat ze op anderen kunnen rekenen in tijden van nood. Ze leren zich ook hechten aan personen, aan jong en oud. Sommigen ontwikkelen angstig en/of vermijdend hechtingsgedrag.  Sommigen ontwikkelen een angstig gedrag waarbij ze continu vrezen dat anderen hen zullen verlaten.  Er is niet zoveel onderzoek hoe attachment betrekking heeft ten opzichte van het hebben van kinderen. Echter, Rholes en  zijn collega’s vonden dat mensen die vermijdingsgedrag vertonen minder kans hebben om kinderen te hebben en zich veilig te hechten. Men wilde nu onderzoeken hoe gehechtheid zich verhoudt ten opzichte van virtuele kinderen? De onderzoekers verwachten dat de mensen met hoog vermijdingsgedrag en angst om zich te binden minder positieve gevoelens ontwikkelen ten opzichte van het opvoeden van een virtueel kind dan mensen met een lage vermijdingsstrategie in hechting.

145 studenten kregen een  virtueel kind toegewezen in het kader van een opdracht voor een universitaire opleiding. De studenten konden een aantal fysieke kenmerken van het kind zelf bepalen, maar het geslacht werd willekeurig toegewezen. De studenten moesten heel wat tijd spenderen aan hun virtueel kind(ongeveer 20 uur). Gedurende 12 weken moesten  studenten dingen doen, zoals hen eten geven en discipline bijbrengen.  Ze moesten telkens reflecteren over hun  ervaringen. Ze werden beoordeeld op wat ze schreven. Na 12 weken moesten ze vragen beantwoorden over hun houding ten opzichte van hun virtuele kind. Vragen gingen over hoe positief studenten zich voelden ten opzichte van hun kind, hoe veilig ze dachten dat hun kind was, en hoe bereid ze waren om er te zijn voor hun kind. Zij voltooiden ook een vragenlijst omtrent angstig en vermijdend hechtingsgedrag.

Lees meer

© De copyrights van de hier weergegeven tekst rusten bij de oorspronkelijke auteur(s). Geen overname tenzij met toestemming van de oorspronkelijke auteur(s). Vermelding op deze website is enkel om educatieve redenen. Onderaan de informatie vindt u telkens zoveel mogelijk de originele bronnen voorzover ons bekend. Inden er auteursrechterlijke schendingen zijn, zijn die onvrijwillig door onbekendheid/onwetendheid en niet met opzet gebeurd. Mocht u het ongepast vinden dat uw eigen informatie/foto's op deze website worden vermeld of is er geen correcte bronvermelding naar uw informatie, contacteer dan gerardgielen@telenet.be met opgave van de betrokken schending van copyrights. De info zal dan zo snel mogelijk aangepast en/of verwijderd worden. Deze website is reclamevrij en heeft geen inkomsten van welke aard ook.

Niet elke selfie wijst op narcisme

Geschatte tijd om tekst te lezen:4 minu(u)t(en)

Het nemen van selfies is een fenomeen dat tegenwoordig sterk ingeburgerd zit in onze cultuur, wat duidelijk te zien is op de talloze social mediawebsites zoals Facebook, Pinterest en Instagram. Deze sites worden als het ware overwoekerd door selfies waardoor wetenschappers en psychologen toch aan de alarmbel trekken. Het opkomen van de selfie-generatie gaat volgens psychologen immers hand in hand met de opwaartse trend van narcisme en onzekerheid waardoor mensen meer en meer te kampen krijgen met een minderwaardigheidscomplex en zelfs depressie.

Het gebeurt vaak dat mensen een foto van zichzelf op sociale media plaatsen en deze nadien weer verwijderen omdat ze hier te weinig –al dan niet positieve- reactie op krijgen. Je eigenwaarde en populariteit meten aan de hand van het aantal likes die je krijgt op een selfie zal immers leiden tot een stijgend gevoel van onzekerheid. Je ontvangt een honderdtal likes op die ene selfie waardoor je steeds meer wilt. Wanneer je dan echter een foto plaatst die iets minder populair blijkt te zijn zal je al snel je eigen uiterlijk in vraag beginnen stellen.

Volgens het Rijksinstituut voor Volksgezondheid en Milieu in Bilthoven, het RIVM, steken middelbare scholieren de koppen zo veelvuldig bij elkaar voor een foto dat het in de hoofdluisstatistieken is terug te zien.

Jongeren maken veel selfies en meer en meer psychologisch onderzoek wijst er op dat dit een teken van voortschrijdend narcistisch gedrag is. Vorig jaar verschenen er bijvoorbeeld in Amerikaanse psychologische tijdschriften diverse studies naar de vraag of de vloedgolf aan selfies een teken van groeiend narcisme is. In de ene studie was gekeken naar duizend Amerikaanse mannen. In een andere naar ruim vijfhonderd Poolse mannen en vijfhonderd vrouwen.

Lees meer

© De copyrights van de hier weergegeven tekst rusten bij de oorspronkelijke auteur(s). Geen overname tenzij met toestemming van de oorspronkelijke auteur(s). Vermelding op deze website is enkel om educatieve redenen. Onderaan de informatie vindt u telkens zoveel mogelijk de originele bronnen voorzover ons bekend. Inden er auteursrechterlijke schendingen zijn, zijn die onvrijwillig door onbekendheid/onwetendheid en niet met opzet gebeurd. Mocht u het ongepast vinden dat uw eigen informatie/foto's op deze website worden vermeld of is er geen correcte bronvermelding naar uw informatie, contacteer dan gerardgielen@telenet.be met opgave van de betrokken schending van copyrights. De info zal dan zo snel mogelijk aangepast en/of verwijderd worden. Deze website is reclamevrij en heeft geen inkomsten van welke aard ook.

1 2 3 9