Tegenpolen trekken elkaar toch niet aan.

Vrijgevige mensen worden als meer aantrekkelijk aanzien
Link tussen intensief instragramgebruik en body image

Iedereen lijkt het erover eens te zijn dat tegenpolen elkaar aantrekken.

couple, love, romantic

Chuotanhls (CC0), Pixabay

Jonge en oude mensen, gelukkige en noodlijdende stellen, alleenstaanden en gehuwde partners – het lukt allemaal volgens  het klassieke gezegde over liefde. Op basis van deze aanname hebben relatiedeskundigen boeken geschreven. Het is zelfs geïnternaliseerd door mensen die op zoek zijn naar een partner, waarbij 86 procent van degenen die op zoek zijn naar liefde zeggen dat ze iemand zoeken met tegenovergestelde eigenschappen.

Het probleem is dat wat geldt voor magneten, helemaal niet geldt voor romantiek. Matthew D. Johnson die het boek schreef “Great Myths of Intimate Relationships: Dating, Sex, and Marriage” voelen mensen zich vaak aangetrokken tot mensen die op zichzelf lijken, niet tegengesteld.

Of mensen tegenstellingen werkelijk aantrekkelijker vinden, is het onderwerp geweest van veel wetenschappelijke studies. Onderzoekers hebben onderzocht welke combinatie zorgt voor betere romantische partners – degenen die vergelijkbaar, verschillend of tegengesteld zijn? Wetenschappers noemen deze drie mogelijkheden respectievelijk de homogamiehypothese, de heterogamiehypothese en de complementariteitshypothese.

De duidelijke winnaar is homogamie. Sinds de jaren vijftig hebben sociale wetenschappers meer dan 240 onderzoeken uitgevoerd om te bepalen of gelijkenis in termen van attitudes, persoonlijkheidskenmerken, externe interesses, waarden en andere kenmerken tot aantrekkingskracht leidt. In 2013 onderzochten psychologen Matthew Montoya en Robert Horton de gecombineerde resultaten van deze onderzoeken in een zogenaamde meta-analyse. Ze vonden een onweerlegbaar verband tussen vergelijkbaar zijn met en geïnteresseerd zijn in de andere persoon.

Met andere woorden, er is duidelijk en overtuigend bewijs dat overeenkomst beter past dan verschillen van elkaar.  Voor mensen is de aantrekkingskracht van gelijkenis zo sterk dat ze in alle culturen wordt aangetroffen.

Omdat gelijkenis wordt geassocieerd met aantrekkingskracht, is het logisch dat individuen in toegewijde relaties in veel opzichten op elkaar lijken. Soms wordt dit assortatieve paring genoemd, hoewel deze term vaker wordt gebruikt om de manieren te beschrijven waarop mensen met een vergelijkbaar opleidingsniveau, financiële middelen en fysieke verschijning de neiging hebben om te paren.

Dit betekent niet noodzakelijk dat tegenpolen elkaar niet aantrekken. Zowel de homogamiehypothese als de complementariteitshypothese zouden waar kunnen zijn. Dus is er wetenschappelijke ondersteuning die tegenpolen in ieder geval een deel van de tijd kunnen aantrekken? Kan iemand zijn zwakke plekken invullen met de sterke plekken van iemand anders.

Liefdesverhalen gaan vaak over mensen die partners vinden die eigenschappen lijken te hebben die ze niet hebben, zoals een braaf meisje dat valt voor een slechte jongen. Op deze manier lijken ze elkaar aan te vullen. De ene partner kan bijvoorbeeld extravert en grappig zijn, terwijl de andere verlegen en serieus is. Het is gemakkelijk in te zien hoe beide partners de andere als ideaal zouden kunnen beschouwen: de sterke punten van de ene partner compenseren de zwakke punten van de andere partner. Sterker nog, je zou je de vrienden en familieleden van een verlegen persoon kunnen voorstellen die ze met een uitgaand persoon in contact wilden brengen om de verlegen persoon eruit te halen. De vraag is of mensen eigenlijk complementaire partners zoeken of dat dat gewoon in de film gebeurt.

Het blijkt dat het pure fictie is. Er is in wezen geen wetenschappelijk bewijs dat verschillen in persoonlijkheid, interesses, opleiding, politiek, opvoeding, religie of andere eigenschappen tot grotere aantrekkingskracht leiden.

In één onderzoek ontdekten onderzoekers bijvoorbeeld dat universiteitsstudenten de voorkeur gaven aan beschrijvingen van partners wiens geschreven biografie vergelijkbaar was met henzelf of hun ideale zelf boven die beschreven als een aanvulling op zichzelf. Andere studies hebben deze bevinding ondersteund. Introverte mensen voelen zich bijvoorbeeld niet meer aangetrokken tot extraverte mensen dan tot wie dan ook.

Waarom zijn we er zo zeker van dat tegenpolen elkaar aantrekken?

Waarom blijft de mythe van heterogamie bestaan, ondanks het overweldigende bewijs? Hier spelen waarschijnlijk een paar factoren een rol.

Ten eerste vallen contrasten vaak op. Zelfs als de partners in een paar tonnen kenmerken matchen, kunnen ze uiteindelijk ruzie krijgen over de manieren waarop ze verschillen.

Daarnaast zijn er aanwijzingen dat kleine verschillen tussen echtgenoten in de loop van de tijd groter kunnen worden. In hun zelfhulpboek “Reconcilable Differences” beschrijven psychologen Andrew Christensen, Brian Doss en Neil Jacobson hoe partners in de loop van de tijd complementaire rollen aannemen.

Als het ene lid van een paar bijvoorbeeld iets humoristischer is dan het andere, kan het paar zich vestigen in een patroon waarin de iets grappiger echtgenoot de rol van ‘de grappige’ claimt, terwijl de iets minder grappige echtgenoot past in de rol van “de serieuze”. Wetenschappers hebben aangetoond dat partners in de loop van de tijd inderdaad meer complementair worden; hoewel ze als geheel op elkaar kunnen beginnen, vinden ze manieren om zich op niveau te onderscheiden.

Uiteindelijk wordt de aantrekkingskracht van mensen tot verschillen ruimschoots gecompenseerd door onze aantrekkingskracht op overeenkomsten. Mensen blijven denken dat tegenpolen elkaar aantrekken – terwijl in werkelijkheid relatief vergelijkbare partners in de loop van de tijd een beetje meer complementair worden.

Bronnen

https://bigthink.com/sex-relationships/opposites-do-not-attract

https://theconversation.com/no-opposites-do-not-attract-88839

© De copyrights van de hier weergegeven tekst(en)/foto's rusten bij de oorspronkelijke auteur(s). Geen overname tenzij met toestemming van de oorspronkelijke auteur(s). Vermelding op deze website is enkel om educatieve en/of wetenschappelijke redenen (onderwijsdoeleinden). Deze website is niet commercieel, bevat geen reclame en heeft geen inkomsten. Onderaan de informatie vindt u telkens zoveel mogelijk de originele bronnen voorzover ons bekend. Inden er auteursrechterlijke of privacyschendingen zijn, zijn die onvrijwillig door onbekendheid/onwetendheid en niet met opzet gebeurd. Mocht u het ongepast vinden dat uw eigen informatie/foto's/portretafbeeldingen op deze website worden vermeld of is er geen correcte bronvermelding naar uw informatie, contacteer dan gerardgielen@telenet.be met opgave van de betrokken schending van copyrights en de betrokken webpagina. De info zal dan zo snel mogelijk aangepast en/of verwijderd worden. We hopen op uw begrip bij een eventuele schending. Kennis is er om te delen, niet om te bezitten!

© This site is non commercial, only educational. All information is copyrighted from the original authors. If you find information or pictures on this site that are copyright to you, or that present you or relatives on the pictures and we have used them by accident without legal permission, please contact us immediately about the violation with link to the picture or webpage where you found it and the text or pictures will be removed asap. Contact gerardgielen@telenet.be in case. Thanks for your understanding for not respecting your privacy or copyrights by accident.Sharing knownledge is more important than possessing knowledge