Waarom blijven we geobsedeerd door een onmogelijke liefde?

Vooral ouderen slachtoffer van datingfraude
Plaats in bed bepaalt je persoonlijkheid
Geschatte tijd om tekst te lezen: 5 minu(u)t(en)

Waarom hebben we de slechte gewoonte ontwikkeld van juist krampachtig te willen wat we niet kunnen hebben?
Omwille van de eenvoud, spreken we hier over  heteroseksuele vrouwen, maar je kunt dit evengoed toepassen op  heteroseksuele mannen en non-heteroseksuele personen.

Velen van ons zijn vertrouwd met dit scenario: Mr. Nice Guy is schattig, lief, interessant, slim, en beschikbaar. Nog beter, hij is geïnteresseerd in een relatie met jou. Het enige probleem is dat je hem toch niet wil.  Mr Bad Guy, aan de andere kant, zit continu in je gedachten, maar er is een probleem : hij valt niet op jou.

Net als Mr. Nice Guy heeft Mr Bad Guy  veel goede kwaliteiten, maar hij is niet beschikbaar voor een relatie in het algemeen, of niet beschikbaar voor een relatie met jou want hij valt niet op je Ondanks zijn voortdurende afwijzingen, kan je hem toch maar niet uit je gedachten zetten.

Hoe meer hij je verwerpt en  hoe meer hij duidelijk maakt geen interesse in je te hebben, des te meer geraak je door hem gefascineerd. Waarom hebben we de ontwikkeling van deze slechte gewoonte van te willen wat we niet kunnen hebben? Waarom word je verliefd op iemand die niet op jou verliefd is. Elders in leven, lijkt het erop dat we onze voorkeuren kunnen aanpassen aan de situatie. Je kan ooit als tiener gedroomd hebben van het idee dat je een relatie had met een beroemde zanger of acteur, maar als je ontdekte dat dit niet kon, heb je de droom laten varen.  Maar als het gaat om een persoon waarvan je denkt dat hij wel bereikbaar is, en  dicht bij je staat, kan je die niet uit je hoofd zetten.

Volgens Helen Fisher en haar collega’s zit de reden waarom we een  romantische afwijzing blijven ontkennen hierin dat de de afwijzing  delen van de hersenen stimuleert in verband met motivatie, beloning, verslaving en hunkeren. Met behulp van functionele MRI keek haar team naar de hersenen van 15 mannen en vrouwen op adolescentieleeftijd die onlangs door hun partners waren afgewezen, maar beweerden nog steeds intens verliefd te zijn.

Tijdens de scan keken  de proefpersonen naar een foto van de persoon die hen had verworpen. Daarna moesten ze een wiskundeoefening voltooien, zoals achteruit te rekenen vanaf 4529 met stappen van  7. De oefening was een poging om de deelnemers af te leiden van hun romantische gedachten. Tenslotte kregen ze een foto van een bevriend persoon te zien waarin ze niet romantisch geïnteresseerd waren.

Het team vond dat de hersenen van de deelnemers meer actief waren op gebieden die verband houden met  motivatie, beloning, verlangen, verslaving, fysieke pijn en leed toen ze keken naar de foto van de persoon waarop ze verliefd waren dan de neutrale persoon.

De studie, gepubliceerd in het Journal of Neurofysiology laat zien dat mensen in deze situatie echt lijden aan een soort verslaving, gelijk iemand die aan alcohol of drugs verslaafd is : een soort liefdesverslaving waar we niet van af kunnen geraken zonder afkickperiode. De drug is de persoon die ons verwerpt waardoor onze liefde niet beantwoordt wordt.  Waar het onderzoek ons geen inzicht in geeft is, waarom we hardnekkig in die afgewezen relatie blijven geloven en er naar verlangen.  Soms maakt de afwijzing het nog erger, we blijven naar het onmogelijke verlangen, alsof we als het ware toch uiteindelijk er naar streven onze zin te krijgen.

Je zou kunnen denken dat het een kwestie is van hartzeer en verdriet. Maar dat kan niet het volledige antwoord zijn,  omdat we eigenlijk niets verloren hebben, want het we hebben het nooit gehad.  We kunnen waanzinnig verliefd op iemand zijn die ons niet wil en nooit wilde dat we zijn, maar de situatie is in principe niet zo pijnlijk als dat iemand echt breekt met ons.

Een deel van de afwijzingspijn die we voelen als de liefde onbeantwoord wordt, kan worden veroorzaakt door een evolutionair geaarde afstoting tot sociale afwijzing in combinatie met een sociaal stigma geassocieerd met scheidingen en echtscheiding. Maar ook dat verklaart niet waarom willen alleen die individuen willen die we niet hebben.
Een ander aspect van deze angst kan te maken hebben met de gepercipieerde waarde van de andere persoon. Als de andere persoon ons niet wil of niet beschikbaar is voor een relatie,  gaat hun vermeende waarde omhoog  Ze worden dus “dure andere” die we ons niet kunnen “veroorloven”.

Evolutionair gezien, zou het een voordeel geweest zijn om te paren met de meest waardevolle partner die ons voorkomt. Dus is het logisch dat we meer romantisch geïnteresseerd zijn in een persoon waarvan de gepercipieerde waarde toeneemt.

Een ander antwoord kan te maken hebben met onze relatief verslavende persoonlijkheden. Fisher’s studie toonde aan dat angst en pijn na romantische afwijzing een soort verslaving wordt.

In het geval van een relatie die is afgelopen, kunnen we verslaafd zijn aan de tijd die we doorgebracht hebben met de andere persoon, hun sms-berichten, hun liefde, hun beminnen, de seks,… Maar als onze hersenen op dezelfde manier werken als onze liefde onbeantwoord is  en er was nooit een relatie, wat is dan  de bron van de verslavende gevoelens?

Vermoedelijk zijn we verslaafd aan gedachten van wat had kunnen zijn, maar nooit zal zijn. Zodra we vast komen te zitten op die gedachten, wordt de afwijzing een obsessie, een niet aanvaarding van iets wat we dachten te kunnen hebben.  Dit is een verslaving van gedachten.  Je zou het kunnen vergelijken met een obsessief compulsieve stoornis.  Ook de hechtingsstijl kan bepalend zijn.  Personen met een afhankelijke hechtingsstijl (angstig gehecht) zijn opgegroeid met het idee dat mensen hun emotioneel  pijn willen doen, bijvoorbeeld doordat de moeder of vader hen altijd emotioneel verwierp.  Voor deze mensen is romantisch verworpen worden, een gekend familiair gegeven.

Omdat we altijd handelen volgens onze opvoeding en volgens de dingen die we kennen, en we dus een geschiedenis van verwerping kennen,  lijkt het dat we verslaafd geraken of zelfs verwerpingssituaties gaan opzoeken.  Onze hersenen interpreteren deze situaties als normaal. Het zou ook kunnen dat we elke situatie van romantische verwerping interpreteren als een verder zetten van de emotionele verwerping tijdens de kinderjaren.  We zoeken bewust situaties op om deze emotionele pijn opnieuw te voelen.

Bronnen

http://ideaspots.com/why-we-get-so-obsessed-with-people-who-dont-want-us/

© De copyrights van de hier weergegeven tekst(en)/foto's rusten bij de oorspronkelijke auteur(s). Geen overname tenzij met toestemming van de oorspronkelijke auteur(s). Vermelding op deze website is enkel om educatieve en/of wetenschappelijke redenen. Onderaan de informatie vindt u telkens zoveel mogelijk de originele bronnen voorzover ons bekend. Inden er auteursrechterlijke of privacyschendingen zijn, zijn die onvrijwillig door onbekendheid/onwetendheid en niet met opzet gebeurd. Mocht u het ongepast vinden dat uw eigen informatie/foto's/portretafbeeldingen op deze website worden vermeld of is er geen correcte bronvermelding naar uw informatie, contacteer dan gerardgielen@telenet.be met opgave van de betrokken schending van copyrights en de betrokken webpagina. De info zal dan zo snel mogelijk aangepast en/of verwijderd worden. We hopen op uw begrip bij een eventuele schending.

© This site is non commercial, only educational. All information is copyrighted from the original authors. If you find information or pictures on this site that are copyright to you, or that present you or relatives on the pictures and we have used them by accident without legal permission, please contact us immediately about the violation with link to the picture or webpage where you found it and the text or pictures will be removed asap. Contact gerardgielen@telenet.be in case. Thanks for your understanding for not respecting your privacy or copyrights by accident.

Print Friendly, PDF & Email