Emoties voor kinderen niet verborgen houden!

Behoefte aan het kunnen afsluiten van het voorbije bij relatieproblemen
Aantal echtscheidingen België daalt
Geschatte tijd om tekst te lezen: 4 minu(u)t(en)

Bron Oleg Sergeichik www.unsplash.com

Van huilen in het toilet tot het woedend verlaten van het huis, veel ouders en verzorgers willen niet dat hun kinderen hen emotioneel zien worden. Maar is dit het juiste ding om te doen, of moet je gewoon eerlijk zijn over je angst voor spinnen of hoe boos je bent op je baas?

Veel ouders maken zich zorgen dat het tonen van negatieve emoties voor hun kinderen hen zal laten lijden. Kinderen kunnen bijvoorbeeld denken dat het hun schuld is of simpelweg de emotie ‘vangen’. Inderdaad, deze laatste zorg heeft een goede basis – het fenomeen van ’emotionele besmetting’ is reëel, en een recent onderzoek wees uit dat ouders hun angst om naar de tandarts te gaan, bijvoorbeeld naar hun kinderen, kunnen overdragen.

Aan de andere kant is er het intuïtieve idee dat we ‘echt’ moeten zijn naar onze kinderen toe, en dat ze baat hebben bij het kijken naar een ouder die worstelt en uiteindelijk omgaat met  negatieve emoties zoals elk ander menselijk wezen. Als jouw kind je dat ziet doen, zou dit dan niet hen moeten helpen om te leren omgaan met hun eigen emoties?

Het gevaar van onderdrukking

Er zijn drie concepten om te overwegen als het gaat om emotionele weergave voor kinderen: onderdrukking, ‘niet-opgeslagen’ expressie en praten over emoties. Onderdrukking van emotie is wanneer je de uiterlijke tekenen van een emotie verbergt. Helaas werkt het niet zo goed – het onderdrukken van je emotie verhoogt je bloeddruk en fysiologische opwinding.

Waarnemers kunnen je nood opnemen, ondanks je pogingen om het te verbergen, waardoor ze zich ook gestrest voelen. Recent onderzoek heeft ook aangetoond dat wanneer ouders negatieve emoties voelen (zoals boosheid of wrok) en ze onthouden van hun kinderen, ze een lagere kwaliteit van de relatie ervaren en minder gevoelig zijn voor de behoeften van hun kind.

In feite zijn zelfs baby’s erg afgestemd op de dynamiek van de interactie van hun ouders met hen. Als je deze natuurlijke dynamiek dempt, kunnen baby’s het schokkend vinden. Dit wordt dramatisch geïllustreerd in de beroemde “still face” -experimenten, waarbij de ouder een strakke expressieloze gelaatsuitdrukking tonen. Dit is een betrouwbare stress-inductor, zelfs voor zeer jonge baby’s – ze voelen zich duidelijk niet op hun gemak bij een niet-expressieve ouder en doen meestal pogingen om de ouder te laten communiceren.

Aan de andere kant is een “niet-gedefinieerde” uitdrukking van woede en verdriet door de ouder ook niet nuttig voor het kind. Schreeuwen, dingen verpletteren en iemand anders de schuld geven “om je boos te maken” zijn hier allemaal voorbeelden van. In het geval van angst voor de tandarts, betekent niet-opgevangen emotie handelen alsof tandartspraktijken echt gevaarlijke plaatsen zijn, in plaats van te zeggen: “Ik weet dat ik een angst heb en ik probeer ermee om te gaan”.

Dus, als in het ene uiterste de onderdrukking slecht is, en bij de andere niet-opgevatte uitdrukking ook slecht is, wat is dan de middenweg? Dat zou praten over emoties, eigenaar worden van ze en je kind laten zien dat je ermee probeert om te gaan. Klassiek onderzoek wees uit dat zesjarigen een beter emotioneel begrip hadden en een beter perspectief hadden als hun moeders toen ze drie jaar waren met hen hadden gesproken over hun emoties. Sterker nog, hoe meer de moeders hadden gesproken, hoe beter de uitkomst.

In een ander onderzoek hielden moeders een dagboek bij van de emotionele uitingen die ze hun kleuters hadden getoond, inclusief details over hoe ze ermee omgingen en deze uitlegden. De moeders die meer verdriet en spanning vertoonden hadden hogere emotionele kennis, zoals beoordeeld door hun leraren. En in gevallen waarin moeders de redenen achter hun verdriet aan hun kind uitlegden, bleek het  gedrag van het kind hoger te zijn. Dit is waarschijnlijk ook het geval voor vaders, maar het onderzoek naar emotionele ontladingen is in het verleden enkel bestudeerd bij moeders.

Maar hoe kun je thuis eigenlijk een gebalanceerde aanpak bereiken? Overweeg de volgende drie opties.

1. Je bent heel verdrietig en je moet de kamer verlaten om te huilen. Je kind voelt dat er iets mis is, maar weet niet wat het is.

2. Je bent zo verdrietig en je kunt niet stoppen met huilen voor je kind.

3. U bent heel verdrietig en huilt een beetje en vertelt uw kind dat u erg moe bent en een slechte dag hebt gehad – en dat het niets met hen te maken heeft. U legt uit dat u gaat zitten en ontspannen en praat met uw vriend aan de telefoon, en spoedig zult u zich beter voelen.

Alleen het derde scenario biedt het kind de mogelijkheid om over emoties te leren en ermee om te gaan. Onderzoekers noemen dit de ouder die optreedt als een ’emotionele coach’. In deze stijl van opvoeden worden negatieve emoties gezien als een kans voor kinderen om te leren problemen op te lossen.

Het is duidelijk dat ouders hun emoties niet moeten verbergen of volledig onbeperkt mogen ontketenen. In plaats daarvan moeten ze openlijk over hun emoties praten met hun kind, vooral over de oorzaken van hun emoties en hoe ze daarmee omgaan.

Dus de volgende keer dat je je verdrietig, boos of gefrustreerd voelt, toon je de  emotie aan het kind,en je legt uit wat er aan de hand is in termen die ze kunnen begrijpen.

Bronnen

http://theconversation.com/should-you-hide-negative-emotions-from-children-104710

© De copyrights van de hier weergegeven tekst(en)/foto's rusten bij de oorspronkelijke auteur(s). Geen overname tenzij met toestemming van de oorspronkelijke auteur(s). Vermelding op deze website is enkel om educatieve en/of wetenschappelijke redenen. Onderaan de informatie vindt u telkens zoveel mogelijk de originele bronnen voorzover ons bekend. Inden er auteursrechterlijke of privacyschendingen zijn, zijn die onvrijwillig door onbekendheid/onwetendheid en niet met opzet gebeurd. Mocht u het ongepast vinden dat uw eigen informatie/foto's/portretafbeeldingen op deze website worden vermeld of is er geen correcte bronvermelding naar uw informatie, contacteer dan gerardgielen@telenet.be met opgave van de betrokken schending van copyrights en de betrokken webpagina. De info zal dan zo snel mogelijk aangepast en/of verwijderd worden. We hopen op uw begrip bij een eventuele schending.

© This site is non commercial, only educational. All information is copyrighted from the original authors. If you find information or pictures on this site that are copyright to you, or that present you or relatives on the pictures and we have used them by accident without legal permission, please contact us immediately about the violation with link to the picture or webpage where you found it and the text or pictures will be removed asap. Contact gerardgielen@telenet.be in case. Thanks for your understanding for not respecting your privacy or copyrights by accident.

Print Friendly, PDF & Email