Alleen ja telt

Canadese thuissekswerkers proberen veilig te werken
Tinder nodigt uit tot meer risicovol seksueel gedrag

In haar boek ‘Alleen ja telt’ ontkracht pedagoog en expert seksueel geweld Liesbeth Kennes de hardnekkige mythes die bestaan rond misbruik. “Mag bij seks de lat alstublieft iets hoger liggen?”

Er is volgens Kennes een gebrek aan kennis over dit onderwerp in de samenleving. Ze zat zelf ook met een heleboel vragen en begon antwoorden te vinden. Die wilde ze delen. We veronderstellen dat we van veel dingen weten hoe het zit. En dat heeft soms grote gevolgen. Een advocaat van een verdachte vraagt waarom een slachtoffer niet gewoon opstond, wegging en de politie verwittigde. Dan hadden zij meteen kunnen komen. De advocaat van het slachtoffer weet hier vaak het antwoord niet op.

Liesbeth Kennes beschrijft in ‘Alleen ja telt’ hoe ons gedrag in niet geringe mate wordt gestuurd door hardnekkige mythen en stereotypes. Seksueel geweld speelt zich niet alleen af tussen slachtoffer en dader, maar heeft ook te maken met de manier waarop we seksuele intimidatie en seksueel grensoverschrijdend gedrag vanzelfsprekend vinden. Liesbeth Kennes maakt heel concreet hoe we ons tegen deze mythen en stereotypes kunnen wapenen. Ze brengt verhalen van slachtoffers, daders, therapeuten en onderzoekers samen. De brede aanpak die ze huldigt, maakt van Alleen ja telt een onthullend en confronterend boek.

Wat is de meest hardnekkige mythe?

Dat is de mythe van de onbekende verkrachter die op een gewelddadige manier iemand ’s avonds in het donker overmeestert. Het slachtoffer spartelt. Dit is de basismythe. Heel veel andere stereotypen vloeien hieruit voort. Bijvoorbeeld dat slachtoffers pas geloofwaardig zijn als ze zich verdedigen. Of dat een verkrachting met geweld erger is dan een verkrachting waarbij de dader geen geweld gebruikt. Deze voorvallen worden ook vaker en breder uitgesmeerd in de pers. Al horen we de laatste tijd regelmatiger verhalen over verkrachting door bekenden, toch blijft dat beeld van de onbekende verkrachter bestaan.

Voel je dat er sommige mythes zijn die steeds vaker doorprikt worden?

Veel dingen die ik schrijf zouden eigenlijk niet nieuw mogen zijn. Toch zie je dat de mythes blijven bestaan. Er zullen wel al veel mensen zijn die weten dat de meeste slachtoffers niet liegen. Ik denk ook dat het feit dat pedofielen niet noodzakelijk pedoseksueel gedrag plegen stilaan begint door te dringen. Dit mede dankzij de campagne van ‘Stop it Now!’, die ondersteuning biedt aan mensen met pedofiele gevoelens. Voor velen was dit nieuwe informatie. Je merkt dat aan de reacties op sociale media. Zo zie je dat media-aandacht voor bepaalde thema’s belangrijk is.

“Mythes hebben impact op de slachtoffers.”

Ze hebben een impact op de slachtoffers. Er zijn bijvoorbeeld slachtoffers die zich fysiek verdedigen. Maar er zijn er heel veel die dat niet kunnen. Het probleem is dat als je verwacht dat ze dat doen, je op voorhand al één op twee slachtoffers niet erkent. Hetzelfde geldt voor verkrachtingen zonder geweld of door een dader waar ze voorheen al eens vrijwillig seks mee hadden. Een vonnis door een rechter die oordeelt dat het niet om verkrachting gaat, is voor het slachtoffer afgrijselijk. Maar de mythes hebben ook een impact op plegers.

Je schrijft dat de stereotypen seksueel geweld in de hand werken.

Hoe meer je in stereotype denkbeelden rond seksueel geweld gelooft, hoe groter de kans dat je zelf feiten zal plegen. Er is hier veel onderzoek rond gebeurd in de Verenigde Staten. Universiteitsstudenten die aangeven dat ze wel eens een partner dwongen tot seks, denken vaker in stereotypen over mannen en vrouwen. Ze geloven ook meer in de mythes dat wie een kort rokje draagt erom vraagt of dat het oké is om seks te hebben met wie heel dronken is.

Welke mythe is het meest toxisch?

Het woord ‘verkrachting’ en de lading die daar aanhangt. Als ik tegen je vertel dat een bepaalde vrouw verkracht werd, heb je daar direct een beeld bij van wie de pleger en het slachtoffer zijn en hoe zij zich hebben gedragen. Dat beeld klopt meestal niet. Dat zie je ook wanneer in onderzoeken de vraag gesteld wordt: “Heb je ooit iemand zonder toestemming gepenetreerd?” Doordat het woord ‘verkrachting’ niet valt, valt die lading weg, en antwoorden meer respondenten ja. Terwijl het om hetzelfde gaat.

We leven allemaal met stereotypen. Dat is des mensen. Het probleem is niet dat stereotypen bestaan, maar wel dat het wordt gezien als het enige juiste en dat al de rest er wordt aan afgemeten. Dat wil ik doorprikken.

Kennes richtte mee Wij Spreken voor Onszelf op, dat een platform biedt waar slachtoffers en overlevers van seksueel geweld hun verhaal delen.

Het meest schadelijke aan seksueel geweld is vereenzaming. Het feit dat iemand volledig alleen komt te staan. Dat proberen we te doorbreken. Dat gaat vaak stapsgewijs. Slachtoffers sturen, soms op aanraden van hun psycholoog, hun verhaal via mail. Bijna altijd met de vraag of wat ze meemaakten wel erg genoeg is. Zelfs bij de meest afgrijselijke verhalen. De erkenning die ze krijgen via het platform geeft hen vaak de moed om hun verhaal aan een vriend te vertellen. Zo wordt beetje bij beetje die eenzaamheid doorbroken.

Mensen kunnen anoniem hun verhaal delen.  Bij ‘Wij Spreken voor Onszelf’ kiezen mensen zelf hoe ze hun verhaal delen. Vaak is dat een tekst, soms collages of gedichten. Soms vanuit een bepaalde invalshoek, zoals iemand die een tekst heeft geschreven over seksualiteit na misbruik. Een stem of verhaal kan je niet stroomlijnen. Het moet juist voelen. Een lagere drempel dan dit bestaat elders niet in Vlaanderen. Mensen hebben terecht schrik om gestigmatiseerd te worden. Voor journalisten ben je ofwel een sterke overlever ofwel een slachtoffer. In de praktijk ben je beide. Wat overheerst hangt af van het moment.

Bron en volledige artikel lezen

https://sociaal.net/interview/

 

 

© De copyrights van de hier weergegeven tekst(en)/foto's rusten bij de oorspronkelijke auteur(s). Geen overname tenzij met toestemming van de oorspronkelijke auteur(s). Vermelding op deze website is enkel om educatieve en/of wetenschappelijke redenen (onderwijsdoeleinden). Deze website is niet commercieel, bevat geen reclame en heeft geen inkomsten. Onderaan de informatie vindt u telkens zoveel mogelijk de originele bronnen voorzover ons bekend. Inden er auteursrechterlijke of privacyschendingen zijn, zijn die onvrijwillig door onbekendheid/onwetendheid en niet met opzet gebeurd. Mocht u het ongepast vinden dat uw eigen informatie/foto's/portretafbeeldingen op deze website worden vermeld of is er geen correcte bronvermelding naar uw informatie, contacteer dan gerardgielen@telenet.be met opgave van de betrokken schending van copyrights en de betrokken webpagina. De info zal dan zo snel mogelijk aangepast en/of verwijderd worden. We hopen op uw begrip bij een eventuele schending. Kennis is er om te delen, niet om te bezitten!

© This site is non commercial, only educational. All information is copyrighted from the original authors. If you find information or pictures on this site that are copyright to you, or that present you or relatives on the pictures and we have used them by accident without legal permission, please contact us immediately about the violation with link to the picture or webpage where you found it and the text or pictures will be removed asap. Contact gerardgielen@telenet.be in case. Thanks for your understanding for not respecting your privacy or copyrights by accident.Sharing knownledge is more important than possessing knowledge